Emrah Koçak’ın Sanal Mekanı

İnsan büyüdükçe öğrenir, öğrendikçe eksilir…

GÜNDELİKLER

Gündeydik.

Apartmandaki kadınların çoğu oradaydı. Geri kalanlar da zaten onların eşi, dostu ve akrabasıydı. En güzelleri bendim. Diğerleri kıskançlıklarından çatır çatır çatlıyorlardı, emindim. Üstümde yeni aldığım pembe elbise vardı. Dizlerime kadar uzanıyordu, öyle güzeldi ki… Safiye karısı da kısacık etek giymişti. Senin neyine kısa etek, çırpı bacaklı? Hem kim bakacak ki sana orada, kadın kadına oturuyoruz?

Tren, Yolcular ve Bekleyenler

2. Behiç Erkin Öykü Yarışması’nda 1. Mansiyon Ödülünü alan öykü…