Kitabı bitirince gaza gelip hayatımı baştan aşağı değiştirmeye karar verdim. Sık sık başkasına ait olduğunu düşündüğüm bu plaza hayatından kurtulacaktım yani. Takım elbiselerimin ve kravatlarımın üstüne kolonya döküp küvette yakmakla başlayacaktım işe. Bilgisayarımı ve cep telefonlarımı satıp yol parası yapacaktım ardından. Nasıl olsa ev telefonu yeterdi de artardı… Bir tatil kasabasında küçük bir ev alacaktım [...]
Diplomanın dumanı üstünde, aklın bir karış havadadır. Büyük savaşlar kazanmış bir komutan kadar mağrursundur. Şu hayatta başaramayacağın şey olmadığına inanırsın. Artık hak ettiğin uzunca bir tatil beklemektedir seni. İçin içine sığmıyordur.
Günler sonsuzluğa doğru büyük bir hızla yuvarlanır. Tatil bitmiş, iş bulma zamanı gelmiştir. Tanıdıklara haber salmak ister büyüklerin, karşı çıkarsın. Kendi işini kendin bulman gerekiyordur [...]
Sıkı bir Behzat Ç. izleyicisiyimdir. Dolayısıyla filmi de dört gözle bekledim. Zaman bir şekilde geçti ve o gün geldi çattı. Filme gittik, izledik, çıktık (Nesne kullanımından dolayı anlatım bozukluğu var bu cümlede). Çok beğendim. Bana göre bu film, Türk Sineması’ndaki en iyi polisiye film. Dizisi de aynı şekilde bence şu anda yayında olan dizilerin en iyisi. Bu konu hakkında [...]
1
İnsan büyüdükçe öğrenir, öğrendikçe eksilir. Yani insan, bilmediklerinin toplamı kadar kendisidir.
2
Her şeyi taklit ederek büyük insan. Koltuğa oturur sözgelimi, yarım yamalak bir koltuk gibi; yatağı taklit eder uzanmışsa; gülüşünü ödünç alır sevdiğinin ve korktuğunun öfkesini. Babaları gibi yürümeye çalışır çocuklar, anneleri gibi ağlamaya ve öğretmenleri gibi … olmaya.
Her şeyi ve herkesi taklit eder insan, kendinden [...]
Sen varsan bir yerlerde, varlığına inanıyorsan, insansan belki, ya da var olacaksan bir yerlerde bir daha yok olmak için, yaşayacağın acıları bile bile (ve yaşatacağın), yine de var olacaksan bütün bunları tahmin etmene rağmen; bu satırları senin için yazıyorum demektir. Çünkü bu satırlar, varlığını başkasının varlığıyla bütünleyen insanlar tarafından anlaşılmayabilir. “Bunu ben de yazarım amına [...]
Girişe yakın koltukların birinde bacak bacak üstüne atmış halde oturarak sigaramı içiyor ve yeni müşterinin gelmesini bekliyorum. Aslına bakılırsa hiç kimse gelmesin, ter ve sigara kokusundan, anlamsız muhabbetlerden ve her gün sayısız kere değdiğim erkek teninden bir günlüğüne uzaklaşayım istiyorum.
Toplam dört kişi çalışıyoruz ve aralarında bu işi sevmeyen, “Böyle bir iş nasıl sevilir?” diye düşünen [...]
2. Behiç Erkin Öykü Yarışmasında, “Tren, Yolcular ve Bekleyenler” adlı öykümle mansiyon ödülü kazandım.
Bizim kahvemize, bizim ülkemizde neden “Türk Kahvesi” denir? Diğerlerine “Yabancı Kahve”, “Amerikan Kahvesi”, “İtalyan Kahvesi” gibi şeyler dense ya!
Yurtiçi uçuşlarda hostesler neden can yeleği kullanma talimatı verirler? Üç yanı denizlerle çevrili güzel ve yalnız ülkemizin ortası da denizle kaplandı da haberimiz mi olmadı? Ya da o can yelekleri dağa çakılınca da mı işe yarıyor yoksa?
Bir [...]
